Marlieke Janssen uit Beringe

vr 20 okt., 09:30 Uit
Afbeelding

Niet iedereen die in Peel en Maas opgroeit, blijft er ook wonen. HALLO Peel en Maas spreekt in de serie ‘Uit’ met oud-inwoners van Peel en Maas die hun dromen hebben gevolgd en buiten onze gemeentegrenzen terecht zijn gekomen. In deze aflevering het verhaal van Marlieke Janssen (37) uit Beringe, die de gemeente in 2007 verliet en momenteel in Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië, woont.

Van de toren van de Beringse Sint-Jozefkerk naar de immense Petronas Twin Towers in Kuala Lumpur; het is een pad dat slechts een enkeling bewandelt. Marlieke Janssen behoort tot die categorie. De Beringse liet Peel en Maas in 2007 achter zich en vindt zichzelf - zij het via tal van tussenstops - zestien jaar later terug in de hoofdstad van Maleisië. Daar woont, werkt en leeft de Noord-Limburgse in een wereldstad met bijna 1,8 miljoen inwoners. “Het is echt op alle vlakken een droombestemming voor ons gezin.”

Indonesische banenjacht

Waar Marlieke in 2007 de gemeentegrenzen reeds verliet, daar bleef ze in eerste instantie wel binnen Nederland. Nadat ze haar studie had afgerond vertrok ze naar Den Haag. Of iets preciezer; naar Scheveningen. Daar begon ze aan een baan in een hotel aan het strand. Toen kon ze nog niet bevroeden dat daar ook een ander nieuw en groot hoofdstuk uit haar leven zou beginnen. “Ik leerde er mijn echtgenoot Herman kennen. Hij groeide op in Indonesië en maakte er geen geheim van dat hij daar graag eens terug zou keren.” Na veel wikken en wegen besloot het stel het er in 2011 op te wagen. “We spaarden, verkochten al onze bezittingen en namen het vliegtuig richting Azië.” Marlieke en haar - toen nog - vriend spraken af zichzelf een aantal maanden de tijd te geven om een baan te vinden in Indonesië. “Mocht dat niet lukken, dan zouden we terugkeren naar Nederland. We woonden bij zijn ouders in en hadden dus weinig kosten. De tijd bestond vooral uit heel veel netwerken en contacten leggen. Beiden zijn we werkzaam in het hotelwezen, dus in die richting gingen we op zoek.” Na zo’n drie maanden hadden beide tegelijkertijd beet. En dat niet alleen; ook nog eens in dezelfde stad. “We werden allebei bij een ander hotel in Jakarta aangenomen.”

Cultuurshock

En dat was best een cultuurshock, geeft Marlieke aan. Van het leven dat zich in Europa grotendeels buiten afspeelt, naar Jakarta. Een chaotische stad met meer dan tien miljoen inwoners, waar vrijwel alles binnen vier muren gebeurt. “In 2014 kwam er voor mij een kans voorbij om te gaan wonen en werken op het Indonesische eiland Bali, waar ik de digitale marketing van drie hotels onder m’n hoede kreeg. Herman volgde me gelukkig en we hebben er een prachtige tijd gehad”, blikt Marlieke terug op het moment dat ze de drukte van Jakarta weer inruilde voor het buitenleven op Bali. Een jaar later volgde een hoogtepunt van een heel andere orde op Indonesische bodem, toen ze aldaar in het huwelijksbootje stapte. “Familie en vrienden vlogen in en het werd een weekend om nooit te vergeten. We trouwden in Bandung, op het eiland Java waar de ouders van mijn echtgenoot wonen. De avond voor de bruiloft kreeg Herman een telefoontje met de vraag of hij interesse had in een functie als algemeen directeur van  het luxe Park Hyatt Hotel in Siem Reap, Cambodja. Daar hoefden we beiden niet lang over na te denken”, vertelt Marlieke. En dus zei Herman dat weekend twee keer volmondig ‘ja’. Tegen zijn vrouw Marlieke én tegen zijn nieuwe werkgever.

Phnom Penh

Het nieuwbakken bruidspaar vertrok in het voorjaar van 2016 naar het Cambodjaanse Siem Reap, waar de toeristische trekpleister Angkor Wat jaarlijks zo’n twee miljoen toeristen trekt. “Een schitterende plek, waar we uiteindelijk vier jaar zouden blijven. Ik ging er in eerste instantie als freelancer aan de slag, om na een jaar mijn eigen consultancy- en adviesbureau, gericht op marketing binnen het hotelwezen, te starten. Sindsdien werk ik vanuit huis online met klanten uit Cambodja, Indonesië, en Australië. Zo heb ik de vrijheid om overal daar te gaan waar het werk van Herman ons brengt.” Dat werd na Siem Reap in eerste instantie de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh. “In diezelfde periode was ik zwanger. Cambodja staat niet direct bekend om de uitstekende gezondheidszorg, en daarom besloten we te willen bevallen in Singapore. Ook voor de controles en echo’s vlogen we op en neer. Toen het zover was zijn we voor drie maanden daar gebleven en maakten ook pap en mam de oversteek. Daar werd in 2020 onze dochter Rania geboren.”

Nieuwe kansen

Al gauw bleek Phnom Penh geen ideale plek voor een jong gezin. “Het is er hartstikke druk en je mist de voorzieningen waar je als familie vrolijk van wordt. Er zijn geen parken, zwembaden en heel weinig speelvoorzieningen. Zelf wilden we na zes jaar Cambodja ook weer eens verder kijken. In 2007 lieten we Nederland achter ons om in Indonesië te gaan wonen, maar inmiddels had ik langer in Cambodja gewoond dan daar.” In het leven van Marlieke en Herman lijkt het echter nooit lang te duren voor een nieuwe kans zich aandient. Dat was in dit geval niet anders. “Er kwam een mogelijkheid voorbij om naar Kuala Lumpur te vertrekken. Daar is men bezig met een prestigieus project, waarbij het hoogste hotel ter wereld wordt gebouwd in de op-één-na hoogste toren ter wereld: Merdeka 118. Dat hotel mag Herman volgend jaar openen.” Ongeveer een jaar geleden vertrok het jonge gezin derhalve naar de hoofdstad van Maleisië. “Het is een droombestemming. Het is Azië, maar veel minder chaotisch dan bijvoorbeeld Jakarta”, vertelt Marlieke enthousiast.

The next best thing

Toevalligerwijs was Kuala Lumpur haar al niet helemaal vreemd. “Mijn man en ik zijn fanatieke hardlopers. Dat begon toen we op Bali woonden. Voor de geboorte van Rania renden we beide tien halve marathons per jaar. Die hobby combineerden we met het bezoeken van nieuwe bestemmingen, waar Kuala Lumpur er eentje van was.” En hoewel het samen rennen van (halve) marathons op een lager pitje staat sinds de geboorte van Rania, brengt het ze nog steeds op allerlei plekken. “Beide rennen we vier ochtenden per week. Dan staan we om 5.00 uur op, zodat we thuis zijn voor het écht warm en druk wordt op straat”, vertelt Marlieke. Waar het meestal halve marathons zijn waar ze zich aan waagt, liep ze in april van het vorige jaar de hele marathon van Enschede. “Daar kwalificeerde ik me vervolgens voor de Boston Marathon. In de hardloopwereld toch een beetje ‘the next best thing’ na de Olympische Spelen. Die heb ik afgelopen april gelopen en dat combineerden we met een mooie vakantie in Amerika met ons gezin. Het was een unieke ervaring, die naar meer smaakt.”

Het ultieme doel

Wat dat meer is? Nou, het ultieme doel is het rennen van de zes ‘majors’, geeft Marlieke aan. “Naast Boston zijn dat de marathons van Londen, Tokio, Berlijn, New York en Chicago. Het combineren van een bezoek aan nieuwe bestemmingen en het rennen aldaar, is voor ons de perfecte combinatie van onze twee grootste passies: reizen en hardlopen.” Dat is ook de eerstvolgende geplande reis het plan. Al wordt dat er wel eentje naar bekend grondgebied. “Eind oktober rent Herman de hele en ik de halve marathon van Etten-Leur. Dan zijn we weer eventjes terug in Nederland.” En dat is bepaald niet voor het eerst. “In principe proberen we ieder jaar wel een keer terug te komen. Of we dat ooit nog eens definitief doen? Dat weet ik eerlijk gezegd niet. Ik denk dat dat qua werk vooral voor Herman moeilijk wordt, omdat er in Nederland een heel andere mentaliteit heerst dan hier”, legt Marlieke uit.

Op haar beurt haalde ze Nederland, of in ieder geval haar ouders, wel al regelmatig naar Azië. “Ze komen hier eigenlijk steevast ieder jaar op vakantie en hebben samen met ons al heel veel van Azië gezien. Dat vind ik heel bijzonder. Natuurlijk zie ik ze relatief weinig, maar áls we bij elkaar zijn, dan halen we er ook het maximale uit.”

Zo is het pad dat voert van de toren van de Beringse Sint-Jozefkerk naar de immense Petronas Twin Towers in Kuala Lumpur, er eentje dat niet alleen door Marlieke, maar ook door haar ouders werd bewandeld.

Tekst: Jelle van Hees

Afbeelding
Afbeelding