Ton Ghielen-Thijssen Meijel

Sociaal is ze zeker. Wordt enthousiast van als iets lukt, van een probleem een uitdaging maken en het uiteindelijk laten slagen, van sport en van haar kleinkinderen. Ze leest graag, is actief als vrijwilliger en als het aan haar ligt, maakt ze binnenkort een verre reis. Dan moet ze wel eerst haar man Sjaak overhalen. Deze week wordt de geboren 'Méélse' Ton Ghielen-Thijssen (66) geplukt.

Ze is de oudste uit een gezin van negen kinderen, die met zijn allen op een boerderij in Meijel woonden. “Als oudste van het gezin had ik een voorbeeldrol”, vertelt Ton. Op de boerderij en in het huishouden werd verwacht dat iedereen zijn of haar steentje bijdroeg. “’s Ochtends voordat ik naar school ging had ik al geholpen met de koeien en daarna had ik de verantwoordelijkheid om mijn broers en zussen mee naar school te nemen.”

Als kind wilde Ton studeren aan de ALO (Academie voor Lichamelijke Opvoeding) en even twijfelde ze over de studie Sociale Geografie. “Maar ik wist al snel dat ik het onderwijs in wilde. Daarom de keuze voor de Pedagogische Academie (nu Pabo, red.).” Ruim veertig jaar lang heeft Ton voor de klas gestaan en gaf ze les aan de bovenbouw van basisschool Den Doelhof in Meijel, waar ze nog steeds graag binnenloopt. Op haar 23e trouwde ze met Sjaak. Ze hebben drie kinderen: Noortje, Lonneke en Joep. “Ik ben altijd blijven werken in het onderwijs, ook met kinderen. Mijn dochters werken nu zelf ook in het onderwijs. Dat is heel bijzonder.” Als oma geniet Ton nu enorm van haar drie jonge kleinkinderen: Fer, Flore en Lot.

Over de invulling van de dagen na haar vervroegd pensioen hoeft Ton zich niet druk te maken. Als coach statushouders, voorzitster van de Goede Doelen Week, nominatiecommissielid Sportgala Peel en Maas en oma weet ze de dagen goed te vullen. “Het feit dat ik zelf mijn tijd kan invullen geeft mij een gevoel van vrijheid.”

Van onderwijs naar coach statushouder
Als coach statushouder vanuit Vorkmeer, begeleidt Ton gezinnen die gevlucht zijn naar Nederland. De gezinnen hebben asiel gekregen en krijgen een huis toegewezen. “Ze wonen wel hier, maar hun hart ligt toch nog in hun thuisland. Je kunt je niet voorstellen wat zo’n vlucht hierheen betekent voor een gezin. Als mensen met mij in discussie gaan over vluchtelingen, dan vraag ik ze om eens te luisteren naar de verhalen van mensen. Ik weet zeker dat ze dan anders gaan denken, daar ben ik van overtuigd” vertelt Ton.

De taal is aanvankelijk een grote barrière. “Google Translate helpt mij hier heel erg bij.” Ton begeleidde vorige jaar september een gezin met een zwangere vrouw. Zich niet realiserende dat zij niet wisten wat bijvoorbeeld een kraamverzorger of het consultatiebureau was. “De gewoontes zijn hier echt heel anders. Wat voor ons normaal is, is dat voor mensen uit andere culturen niet. Als voorbeeld: in Nederland gaat een moeder na 16 weken weer werken en dat is voor deze gezinnen totaal vreemd. Ik probeer ze dan uit te leggen hoe het hier werkt en dat het kind dan naar de opvang kan. Als ik weerstand voel, neem ik ze mee naar de opvang zodat ze zien hoe het daar gaat. Daar krijgen ze vaak heel veel vertrouwen van.” Een plek om haar hart te luchten heeft Ton tijdens de bijeenkomsten met andere coaches. “Ik heb gezien dat mensen met weinig geld, toch kunnen leven. Wij leven in een enorme luxe. Het is fijn om ervaringen te kunnen uitwisselen met de andere coaches.”

Muziek, theater en zang
Als fanatieke koorzangeres zonder zenuwen repeteert Ton elke woensdagavond bij haar koor Join Us in Ell waar ze via een oud-collega terecht is gekomen. Muziek uit de jaren 60, 70, popmuziek en gospel vindt ze het leukst om te zingen. “Zingen geeft mij ontspanning, voldoening en energie.” Vorig jaar april is Ton met haar koor een weekend naar de Ardennen geweest. “We hebben daar acht nummers gezongen in een kerkje in de buurt. Na afloop kwam er een vrouw naar ons toe die vertelde dat ze in juli gaat trouwen. Ze was zo onder de indruk dat ze ons uitnodigde om op haar trouwdag de mis op te komen luisteren. Nu gaan we met het koor 18 juli terug naar de Ardennen.”

Ton is een groot theater- en muziekliefhebber. Elk jaar is ze te vinden op het Oerol Festival op Terschelling. Ook is ze al jaren als vrijwilliger actief tijdens het Limburg Festival en voor de derde keer organiseert ze de wandelroute voor jong talent door de Midden-Limburgse landschappen op locatie: Nestvlieders. “Ik hou heel erg van theater, maar niet als de verhalen erg voorspelbaar zijn.”

Peelgeluk
Als grote sportliefhebber, ze volgt bijna alles wat sport betreft, staat Ton een paar keer achter de bar in de kantine van volleybalclub Peelpush in Meijel. “Dat zijn dan toch de genen van mijn moeder die jaren een café runde in Meijel.” Tot haar vijftigste speelde Ton zelf fanatiek handbal. Nog steeds speelt sport een grote rol in haar leven. Niet meer als speler, maar wel als lid van de nominatiecommissie van Sportgala Peel en Maas, dat dit jaar op 10 april plaatsvindt. “Men kan sporters, teams en sportclubs opgeven die een grote prestatie hebben geleverd. Wij nomineren er dan drie per categorie en kiezen uiteindelijk ook een winnaar.”

Dit jaar staat Ton ook weer klaar voor de Goede Doelen Week. Ze begon als vrijwilliger bij de Hartstichting en is nu voorzitter van de Goede Doelen Week in Meijel. “Ik vind het belangrijk dat er onderzoek gedaan kan worden naar bijvoorbeeld hart- , hersen- en nierziektes. Op deze manier kan ik daar mijn steentje aan bijdragen.”

Peelgeluk is Meijel en Meijel is Peelgeluk. Voor Ton is dat belangstelling hebben voor elkaar en elkaar helpen. “Dat mensen in een dorp elkaar kennen, elkaar groeten en samen dingen organiseren. Zoals bijvoorbeeld het OLS dit jaar in juli in Meijel.” Natuurlijk is ze ook daar te vinden als vrijwilliger.

Tekst en beeld: Lotte Thijssen